محمود مبعوثت گرداند . آثار ذكر و عبادت در كلام على عليه السلام : « و ان للذكر لاهلًا اخذوه من الدنيا بدلًا فلم يشغلهم تجارة و لابيع عنه يقطعون به ايام الحياة و يهتفون بالزواجر عن محارم الله فى اسماع الغافلين و يأمرون بالقسط و ياتمرون به و ينهون عن المنكر و يتناهون عنه فكانما قطعوا الدنيا الى الاخره و هم فيها فشاهدوا ماوراء ذالك فكانما اطلعوا غيوب اهل البرزخ فى طول الاقامة فيه و حققت القيامة عليهم عداتها فكشفوا غطاء ذالك لاهل الدنيا حتى كانهم يرون ما لا يرى الناس و يسمعون ما لايسمعون فلو مثلتهم لعقلك فى مقاومهم المحموده و مجالسهم المشهوده و قد نشروا دواوين اعمالهم و فرغوا لمحاسبة انفسهم على كل صغيره و كبيره امروا بها فقصروا عنها او نهو عنها ففرطوا فيها و حملوا ثقل اوزارهم ظهورهم و ضعفوا عن الاستقلال بها فنشجوا نشيجاً و تجاوبوا نحيباً يعجون الى ربهم من مقام ندم و اعتراف لرايت اعلام هدى و مصابيح دجى ، قد حفت بهم الملائكة و تنزلت عليهم السكينه و فتحت لهم ابواب السماء و اعدت لهم مقاعد الكرامات فى مقعد ( مقام ) اطلع الله عليهم فيه فرضى سعيهم و حمد مقامهم . ( نهج البلاغه خطبه 222 - صبحى صالح ) » همانا مردمى هستند كه ذكر خدا را به جاى دنيا برگزيدند كه هيچ تجارتى يا خريد و فروشى آنها را از ياد خدا بازنمى دارد با ياد خدا روزگار مى گذرانند و غافلان را با هشدارهاى خود از كيفرهاى الهى مىترسانند به عدالت فرمان مى دهند و خود عدل گسترند . از بدى ها نهى مى كنند و خود از آنها پرهيز دارند . با اينكه در دنيا زندگى مى كنند گويا آن را رها كرده به آخرت پيوسته اند سراى ديگر را مشاهده كرده گويا از مسائل پنهان برزخيان و مدت طولانى اقامتشان آگاهى دارند و گويا قيامت وعده هاى خود را براى آنها تحقق بخشيده است آنان پرده ها را براى مردم دنيا برداشته مى بينند ، آنچه را كه مردم نمينگرند و مى شنوند آنچه كه مردم نمى شنوند . اگر اهل ذكر را در انديشه خود تمثل بخشى و آنان را تصور نمايى و مقامات ستوده آنان و مجالس آشكارشان را بنگرى مى بينى كه آنان نامه هاى اعمال خود را گشوده و براى حسابرسى آماده اند كه همه حيران و در انديشه اند ، در كداميك از اعمال كوچك و بزرگى كه به آنان فرمان داده شده كوتاهى كرده اند يا چه اعمالى كه از آنها نهى